Dzień 7. Oskarshamn – Blankaholm. 56 km.

11 czerwca 2026 r.

Oskarshamn – Saltvik – Glabo – Åsa – Sporrek – Ängelstorp – Virkvarn – Figeholm – Övrahammar – Lilla Laxemar – Mederhult – Misterhult – Solstadström – Blanka – Blankaholm.

Ślad trasy z mapy.com tutaj.

W Oskarshamn, nasza Euro velo 10 zmieniła w nawigacji nazwę na cykelspåret z numerem 5 i rozpoczęła się ścieżką przez wyrąbane skały. Wg map, czekał nas wybitnie leśny etap, czyli… rowerowa medytacja. I byłbym się pomylił…

Okazało się, że oznakowany szlak powiódł nas po szosie z oznaczeniem… E22. Można? I to dwukrotnie! Analizując mapę myślałem, że będzie obok jakaś ścieżka albo droga technologiczna. Ale nieeee! Porowerkowaliśmy po szosie, która nawet nie dorastała do naszej, dajmy na to DK 91. Nie była to także wersja naszej autostrady A1 czyli E75. Pobocze miała tak wąskie, że utrzymanie się rowerem po prawej stronie białej linii wymagało nieco ekwilibrystyki. DK 91 w porównaniu z tymi odcinkami to niemalże rowerowa promenada! Ruch ciężarówek był bardzo duży, jednak każdy kierowca bez wyjątku, wyprzedzał nas z co najmniej dwumetrowym odstępem. Taki to kraj!

A potem z nowu w las… Kiedy jechaliśmy przez niezmierzone przestworza leśne i medytacji stało się zadość, postanowiłem dla zabawy, wypuścić drona.

Gdy tylko wzniósł się ponad korony drzew, okazało się, że Bałtyk był całkiem blisko. Z góry całkiem ładnie. Na dole jednak był tylko las…

Las.

I jeszcze więcej lasu.

A jechaliśmy przecież wzdłuż wybrzeża! Naszła mnie refleksja, że nie byłbym zdolny przejechać szwedzkie lasy w pojedynkę. Trzeba mieć się do kogo odezwać. A jak już nie było o czym rozmawiać, w odwodzie pozostawał dron. Zawsze można pogadać z elektroniką. Przynajmniej nie pyta, czy daleko jeszcze.

A kiedy nagadaliśmy się dostatecznie, pojawiła się większa woda. Znak, że dojeżdżaliśmy do mety etapu. Ostatnie 1,5 km, to był łagodny zjazd pod nasze miejsce noclegu. Widok dość urzekający. Czerwone, drewniane budynki, nad brzegiem zatoki morskiej. W jednym sklep, w drugim nasz zajazd z barem. Budynek nie był pierwszej młodości, ale właśnie dzięki temu zachował swój dawny klimat. Żadnego szkła, chromu i nowoczesnego betonu. Było drewno, schody, stare wnętrza i atmosfera, której nie da się kupić w hotelu sieciowym. Weszliśmy po schodach na pierwsze piętro, rozpakowaliśmy się i poszedłem uwiązać rowery pod werandę innego budynku dla turystów. Dodatkowo okryłem je płachtą. Za chwilę, zgodnie z prognozami, miała nadejść ulewa, a przez tarasowe deski zawsze przecieka woda.

Siedzieliśmy w restauracji i patrzyliśmy przez okno. Pojawiła się para TIR-owców i sądząc po sakwach, nie byli to Szwedzi. Zrobili zakupy w sklepie i pojechali dalej. Zaczęło mocno padać. Pomyślałem, że tym razem los wyjątkowo dobrze rozegrał nasze karty. Rowery pod dachem, my w cieple i jedzenie w zasięgu ręki.

Czasami największym osiągnięciem turystycznym jest po prostu zdążyć przed deszczem…

A w pokoju, pięknie skrzypiały deski w podłodze, przypominając mi dom mojej babci.


Odkryj więcej z Rowerem z polską flagą

Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.

Skomentuj