12 czerwca 2026 r.
Blankaholm – Stenbo – Bredglo – Riskebo – Repevassa – Slingsö – Strängnäs – Kvällinge – Rössle – Augustenborg – Fredriksdal – Gunnebo – Verkebäck – Valstad – Fridhem – Ängalund – Mommehål – Jenny – Västervik
Ślad trasy z mapy.com tutaj.
Czekał nas leśny etap, zgodny w całości z Euro Velo 10, czytaj cykelspåret (5). Tak coś z 95 % trasy. Dobrze, że deszcz wypadał się w nocy, choć dzień zaczął się zbyt ostrym słońcem. Liczyliśmy, że las da nam osłonę.
Zjedliśmy mocne śniadanie i ruszyliśmy. Z końcem Blankaholm, asfalt zamienił się na szwedzki szuter. Nie, żebym narzekał. Był bardzo dobrej jakości. Ale jak to w życiu, bajka nie trwała długo. Wyjątkowo pofałdował się teren. Na trasie pojawiły się bardzo krótkie i strome podjazdy. Od razu poczułem w nogach, że ja i 20 kg w sakwach to nie w kij dmuchał. Ale, skoro etap nie miał być za długi, to i nam zbytnio nie przeszkadzało.
Jeszcze w ramach pięknego dnia, Szwecja dała nam ciekawe miejsca na zdjęcia.

Potem, po 8 km, tuż przed leśnym skrzyżowaniem, zobaczyliśmy przed nami, ruszających w drogę, tą samą parę TIR-owców, którą widzieliśmy wczoraj. A więc podążali jak my, na północ. Stanęliśmy na rozdrożu, na mały odpoczynek. Wtedy usłyszałem z daleka warkot pracującej, ciężkiej maszyny. Odgłos zbliżał się do nas od strony, w którą mieliśmy jechać.
– Oby to nie była pracująca równiarka – powiedziałem do Ani.
Była.

Na dodatek równała szuter, którym mieliśmy jechać. Zostawiała po sobie równiutką i … mięciuśką nawierzchnię!!! Już wiedzieliśmy, że ten dzień nie będzie należał do najlżejszych. Po czymś takim nie dało się jechać jednostajnie. Co chwila zsiadanko. Czasem, tuż przy poboczu, pojawiał się taki wąziutki pasek, szerokości 20 cm, którego nie tknęła jeszcze równiarka. Zapewne miała wracać! Widocznie czerwiec, to czas przygotowań dróg szutrowych do sezonu turystycznego.
Przed nami pojawiły się dwa ślady rowerkowców. Tak, tych samych. Też co chwila zsiadali z rowerów. Pocieszyło mnie to nieco. Przynajmniej nie tylko my mieliśmy problem z pokonaniem tego szwedzkiego deseru ze żwiru. Po dwóch kilometrach mieliśmy już dość. Nie wiem, co mię wtedy podkusiło? Spojrzałem w mapę i… zobaczyłem skrót! Jakiż byłem uradowany! Oczami wyobraźni już widziałem, jak omijamy tę nieszczęsną, miękką trasę, odzyskujemy komfort jazdy i triumfalnie wracamy na właściwy szlak. Postanowiłem pojechać tą bramą do niebios z 500 m i zobaczyć, czy się nada na nasze rowery. Nadała się. Tak więc zjechaliśmy z EV 10 szczęśliwi.
Szczęście trwało dosłownie 2 km. Dojechaliśmy do zabudowań w lesie i od tamtego momentu nawierzchnia zamieniła się w kamieniste piekło. Wiara na polepszenie podpowiadała, że nie było sensu wracać. Jechaliśmy więc przed siebie.
Jakże pięknie potrafimy się sami oszukiwać…

Na początku jakoś jeszcze szło. Rowery podskakiwały albo ślizgały się na boki na coraz większych i luźnych kamieniach. Nasze opony były za wąskie. Zresztą musiałby mieć z 50 cm szerokości, by jechać po czymś takim, w miarę z przyjemnością. Jedyny plus był wtedy, kiedy na tych dziesiątkach małych szczytów, jechaliśmy po ich gołych i gładkich grzbietach ! Dosłownie drogę wytyczono po wyoblonych szczytach. Takie doświadczenie mieliśmy pierwszy raz w życiu! A potem znów kamienie. Reszty dopełniał upał. Nasza wyprawa przemieniła się w survival z elementami geologii.
Gdy dojechaliśmy do elektrowni wodnej przed Rössle, droga się nieco poprawiła. Już myślałem, że to koniec naszej mordęgi. Los jednak znów uzmysłowił nam, w jakiej beznadziei się znaleźliśmy. Po 2 km, w Augustenborg, znowu stanęliśmy na rozstaju pięknego szutru i kamienistej drogi. Ta druga była oczywiście naszym skrótem.
Czemu nie zawróciliśmy po pierwszych 2 km skrótu!?!
Złość odebrała mi mowę. A to już naprawdę dużo, bo zwykle mam w tej kwestii spore możliwości. Teraz mieliśmy do wyboru złą albo bardzo złą drogę. Ewentualna jazda w prawo do Västrum, to spora nakładka i mogłaby się zakończyć wyrównaną przez równiarkę drogą. Z kolei jazda w lewo do Gladhammar, zakończyłaby się wielokilometrową jazdą po E22. A tam ruch był niemalże autostradowy. A przed nami na wprost, kolejny, 5-kilometrowy skrót. Moja dusza już płakała a rower krzyczał, że pękną mu szprychy. I to wszystkie naraz!
To było najgorsze 5 km skrótu w życiu! #&!” i *&^% nie było końca. Szybciej niż 5 km/h nie dało się jechać. Gehenna trwała…
Gdy zobaczyłem przed sobą szlaban zamykający ten odcinek, byłem najszczęśliwszym człowiekiem w Szwecji. Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek całował szlaban z wdzięczności, ale w tamtej chwili byłem bliski. W sumie, po 11 km, wróciliśmy na EV 10. I to od razu na asfalt. Nigdy więcej skrótów!!!
Za Gunnebo, stanęliśmy przy nieczynnym barze, blisko stacji paliw i E22. Na stacji kupiliśmy napoje i chwilę odpoczywaliśmy. I wtedy dojechała do nas ta sama para TIR-owców, którą dogoniliśmy przed cholernym skrótem. Wysnułem wniosek, że jaka by nie była ich trasa, to jednak jakiś uzysk osiągnęliśmy. TIR-owcy sprawdzili tylko mapę i pojechali dalej. A nam, jakimś cudem, wróciła chęć do rozmowy.
Potem znowu wjechaliśmy na szuter. Ale była to już najpiękniejsza nawierzchnia ever! A już na pewno w tym dniu!

Po 10 km wjechaliśmy na asfalt i tak dojechaliśmy do Västervik. Chciałem jeszcze przejechać obok stadionu żużlowego. Wszak w tej drużynie jeździł Bartek Zmarzlik, 6-krotny Mistrz Świata, którego jestem fanem. Ale tego dnia akurat była cisza. No i byliśmy strasznie wypompowani. Za to głośno było w centrum miasta. To był ostatni dzień szkolny i po ulicach jeździły ciężarówki z naczepami wypełnionymi rozkrzyczaną młodzieżą, dudniącą muzyką i ogólnym entuzjazmem, który spokojnie mógłby zasilić małą elektrownię. Co chwila mijały nas także kabriolety z młodymi dziewczynami siedzącymi na oparciach i z rozwianymi włosami. Po całym dniu oglądania kamieni, drzew i skał, taka dawka młodzieńczej radości zdecydowanie poprawiła nam humor.
No i na przedmieściach miasta stuknęło nam 300 km od domu! Aż chciało się wznieść toast wodą z bidonów.
A gdy zrobiliśmy zakupy na śniadanie następnego dnia okazało się, że jutro będzie lało. Nie padać! Miało lać cały dzień, osiągając rozmiary od 6 do 10 mm! A to już nie jest deszcz, przy którym można udawać, że nic się nie dzieje. To miała być solidna dawka wody z nieba. Pojechaliśmy więc na stację kolejową, by zobaczyć rozkład jazdy pociągów. Zaświtał nam w głowie pomysł podjazdu do Gamleby albo dalej i skrócenia sobie jazdy w deszczu. A na dworcu, zastały nas zardzewiałe tory i zastępcza komunikacja autobusowa za pociągi. Autobusy miały z tyłu wieszak na rower. Oczywiście, że na jeden! Więc ten pomysł, podobnie jak wcześniejsza Olandia, odpadł. Zaczynałem podejrzewać, że ktoś w Szwecji prowadzi specjalny rejestr naszych pomysłów i systematycznie je sabotuje. Moja niechęć do Szwedów nieco się pogłębiła.
Może nie będzie tak mocno padało…? W końcu to tylko prognoza…
Nie pamiętam, co mnie się śniło. Spałem jak zabity.
Odkryj więcej z Rowerem z polską flagą
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.